थांबलेली सायकल: पुन्हा सुरुवात करण्याची लघुकथा

ही काल्पनिक लघुकथा आहे.

आदित्यची सायकल गॅलरीत उभी होती. तिच्यावर धूळ जमत होती, पण घरात कुणी ती जुनी झाली असं म्हणू शकत नव्हतं. ती नुकतीच आणली होती. फक्त पहिल्या दिवशी वळताना आदित्य पडला होता आणि दुसऱ्या दिवसापासून त्याला सायकल काढायला वेळच मिळत नव्हता.

“आज गृहपाठ आहे.”

“उद्या मित्र येणार आहे.”

कारणं वेगवेगळी होती. सायकल मात्र रोज त्याच जागी होती.

पुन्हा पडण्यापेक्षा वेगळी भीती

एकदा आजोबांनी विचारलं, “गुडघा अजून दुखतोय का?”

आदित्यने नकारार्थी मान हलवली. मग थोड्या वेळाने म्हणाला, “पडलो की सगळे हसतील.”

आजोबांनी सायकल लगेच खाली आणली नाही. त्यांनी विचारलं, “मग तुला सराव कुठे करायला आवडेल?” आदित्यने समोरच्या मोकळ्या मैदानाकडे बोट दाखवलं. तिथे सकाळी गर्दी कमी असायची.

दोघांनी दुसऱ्या दिवशी थोडा वेळ जायचं ठरवलं. लांब फेरी नाही, शर्यत नाही. फक्त मैदानापर्यंत सायकल नेऊन पाहायची.

पहिल्या दिवशी फक्त थोडं अंतर

सकाळी आदित्यने हेल्मेट घातलं. आजोबांनी सायकलची हवा आणि ब्रेक तपासले. मैदानात पोहोचल्यावर आदित्य बराच वेळ सायकल हातात धरूनच उभा होता.

“आज फक्त इथपासून त्या झाडापर्यंत?” त्याने विचारलं.

“तू ठरव,” आजोबा म्हणाले.

तो झाडापर्यंत गेला. परत येताना एकदा पाय खाली ठेवावा लागला. त्याने स्वतःवर चिडण्याऐवजी पुन्हा तोच छोटा रस्ता केला. त्या दिवशी त्याने पूर्ण मैदानाची फेरी मारली नाही. घरी येताना मात्र सायकल तो स्वतः ढकलत आणत होता.

मागची पकड सुटली

पुढच्या काही दिवसांत अंतर थोडं वाढलं. आजोबा कधी मागे चालायचे, कधी बाजूला थांबायचे. एका सकाळी आदित्य वळून पाहायला लागला, तेव्हा ते दूर उभे होते.

“तुम्ही धरलं नव्हतं?”

“या फेरीत नाही,” त्यांनी सांगितलं.

आदित्यला हसू आलं. त्याला सायकल येऊ लागली होती; पण त्याहून आधी त्याने सरावाकडे परत जाण्याचा मार्ग शोधला होता.

गॅलरीत सायकल पुन्हा उभी राहिली, तरी आता ती टाळलेल्या कामाची खूण नव्हती. पुढच्या सकाळच्या फेरीसाठी ठेवलेली गोष्ट होती. त्याच्या वहीत त्या दिवसाची नोंद एवढीच होती: “आज मागे कुणी धरलं नव्हतं.”