त्या रात्री आलेला फोन, जो कधीच उचलायला नको होता

ही काल्पनिक रहस्यकथा आहे. पात्रे आणि घटना वास्तवातील कोणत्याही प्रकरणाचे वर्णन करत नाहीत.

अकरा वाजून गेले होते. अनिकेतने फोन टेबलावर ठेवला, तेव्हा अनोळखी क्रमांकावरून कॉल आला. त्याने पहिला कॉल जाऊ दिला. दुसऱ्यांदा फोन वाजला तेव्हा उचलला.

“पाच वर्षांपूर्वीच्या पावसाळ्यात तुम्ही पुलाजवळ गाडी थांबवली होती का?”

प्रश्न ऐकून त्याची बोटं फोनभोवती घट्ट झाली. त्या रात्रीबद्दल त्याने घरातही काही सांगितलं नव्हतं.

पुलाजवळची रात्र

पाच वर्षांपूर्वी तो उशिरा घरी परतत होता. पुलाजवळ एक दुचाकी पडलेली दिसली. बाजूला एक माणूस हालचाल करत होता. अनिकेतने वेग कमी केला, काही क्षण गाडी थांबवली आणि मग पुढे निघून गेला.

त्या वेळी मागून एक मालवाहू गाडी येत होती. तिचा चालक मदत करेल, असं त्याने स्वतःला सांगितलं. तो चालक थांबला होता का, जखमी व्यक्तीचं पुढे काय झालं, हे त्याने कधी शोधलं नाही.

आता फोनवरचा आवाज म्हणत होता, “तुमच्या गाडीचा क्रमांक माझ्याकडे आहे.”

“तुम्हाला काय हवं आहे?” अनिकेतने विचारलं.

“तुम्ही काय पाहिलं, ते.”

अर्धवट मिळालेली ओळख

फोन करणाऱ्याने नाव सांगितलं: माधव. तो त्या मालवाहू गाडीचा चालक होता. त्याने जखमी व्यक्तीला मदत मिळवून दिली होती. पण अपघाताच्या आधी रस्त्यावर दुसरी गाडी गेल्याचं त्याला वाटत होतं.

“माझा क्रमांक कसा मिळाला?” अनिकेतने विचारलं.

माधव म्हणाला, “त्या रात्री तुमच्या गाडीचं जाहिरातीचं स्टिकर पाहिलं होतं. क्रमांक वहीत लिहून ठेवला. गेल्या आठवड्यात जुनं सामान आवरताना वही सापडली. दुकानाला फोन केला, तिथून तुमच्यापर्यंत पोहोचलो.”

हे उत्तर त्याला पूर्णपणे पटावं की नाही, ते अनिकेतला कळेना. फोन अचानक बंद झाला. त्याने पुन्हा कॉल केला, पण प्रतिसाद आला नाही.

फोनमागचा हेतू

दुसऱ्या दिवशी माधवचा संदेश आला. त्यासोबत जुन्या वर्तमानपत्रातल्या अपघाताच्या बातमीचा फोटो होता. बातमीत जखमी व्यक्ती वाचल्याचं लिहिलं होतं. त्या व्यक्तीचं नाव वाचून अनिकेत बराच वेळ शांत बसला.

माधवने पैसे मागितले नव्हते. त्याने सांगितलं की जखमी व्यक्तीचा मुलगा त्या रात्रीची माहिती गोळा करत होता. अनिकेतने नेमकं काय पाहिलं होतं, त्याचा उपयोग होईल की नाही, हे त्यालाही माहीत नव्हतं.

“तुमचं बोलणं त्याला द्यायच्या आधी परवानगी विचारतोय,” माधव म्हणाला.

फोनच्या सुरुवातीला वाटलेली धमकी आता वेगळ्या रूपात दिसत होती. तरी अनिकेतने घाईने वैयक्तिक माहिती पाठवली नाही. आधी भेट ठरवून माधवची ओळख तपासायचं त्याने ठरवलं.

सांगायचं राहिलेलं

भेटीत अनिकेतला मोठं रहस्य उलगडल्यासारखं वाटलं नाही. त्याने पाहिलेलं मर्यादित होतं. तरी जे आठवत होतं आणि जे आठवत नव्हतं, ते वेगळं करून सांगितलं.

घरी परतल्यावर त्याने पहिल्यांदा त्या रात्रीची गोष्ट पत्नीला सांगितली. “मी थांबलो नाही,” एवढं वाक्य म्हणायला त्याला पाच वर्षं लागली होती.

त्या रात्री फोन उचलला नसता, तर कदाचित त्याची झोप नेहमीसारखी झाली असती. पण आता त्याला कळलं होतं की त्याला घाबरवणारी गोष्ट अनोळखी क्रमांक नव्हती. स्वतःला वर्षानुवर्षं सांगितलेलं अपूर्ण उत्तर होतं.