स्वतःवर विश्वास ठेव: छोट्या पुराव्यांपासून सुरुवात

नवं काम सुरू करताना खात्री वाटली पाहिजे आणि मग प्रयत्न करावा, अशी अपेक्षा आपण कधी कधी ठेवतो. प्रत्यक्षात कामाची ओळख प्रयत्न करतानाही होऊ शकते. “मला जमेल का?” या मोठ्या प्रश्नाचं उत्तर लगेच सापडत नसेल, तर आज तपासता येईल असा लहान प्रश्न निवडता येतो.

स्वतःवर विश्वास ठेवणं म्हणजे प्रत्येक वेळी यश येईल असं मानणं नाही. अडचण आली तर शिकण्याची पद्धत बदलता येईल, मदत मागता येईल आणि पुढचा प्रयत्न ठरवता येईल, एवढी जागा स्वतःला देणंही त्यात येऊ शकतं.

पहिलं बोलणं दोन मिनिटांचं

समजा तुम्हाला बैठकीत आपलं मत मांडायचं आहे. पहिल्याच वेळी मोठं भाषण करण्याचं उद्दिष्ट ठेवण्याऐवजी दोन मुद्दे लिहून त्यांचा छोटा सराव करता येईल. फोनवर नोंद करून ऐकणं हा एक पर्याय आहे; विश्वासू व्यक्तीसमोर बोलणं हा दुसरा.

एका काल्पनिक उदाहरणात, प्राजक्ताला पहिल्यांदा बोलताना वाक्य विसरलं. तिने संपूर्ण प्रयत्नाला अपयश म्हणण्याऐवजी नोंद केली: सुरुवात लक्षात होती; उदाहरण सांगताना घाई झाली. पुढच्या सरावात तिने फक्त त्या उदाहरणावर काम केलं.

दुसऱ्या प्रयत्नात ती पुन्हा अडखळली. पण यावेळी तिला कुठून पुढे जायचं हे आठवलं. प्रगतीचा पुरावा फार मोठा नव्हता; तरी तो तिच्या स्वतःच्या अनुभवातून आलेला होता.

अभिप्राय नेमका मागा

“मी चांगलं बोलले का?” या प्रश्नाला अनेकदा धीर देणारं उत्तर मिळतं. त्याऐवजी “माझा मुख्य मुद्दा स्पष्ट झाला का?” किंवा “कोणत्या ठिकाणी वेग कमी करायला हवा?” असं विचारल्यास पुढच्या सरावासाठी दिशा मिळू शकते.

अभिप्राय देणाऱ्या व्यक्तीलाही मर्यादा असतात. एका मतावरून स्वतःबद्दल अंतिम निर्णय घेण्याऐवजी कामातील कोणता बदल तपासून पाहता येईल ते निवडा.

नोंदीत तुलना स्वतःशी करा

आज किती वेळ दिला, कोणता भाग केला आणि पुढे काय बदलणार, अशा छोट्या नोंदी ठेवा. इतरांच्या अंतिम कामाशी आपल्या सुरुवातीची तुलना केल्यास आपण शिकत असलेला भाग नजरेआड होऊ शकतो.

खात्री कमी असलेला दिवस आला, तरी आधी केलेली प्रत्येक गोष्ट पुसली जात नाही. त्या नोंदीकडे पाहून पुढचं पाऊल लहान करता येतं.

स्वतःवर विश्वास ठेवण्याची सुरुवात एखाद्या मोठ्या घोषणेनेच व्हावी असं नाही. आज पूर्ण करता येईल असं एक काम ठरवणं आणि उद्या त्यातून काय समजलं ते पाहणं, एवढ्यापासूनही सुरुवात करता येते.