सोमवार आणि आपण: रविवारी आखलेला परिपूर्ण सोमवार

रविवारी रात्री साडेदहाला विनयने नव्या आयुष्याची घोषणा केली. सोमवारपासून लवकर उठायचं, चालायला जायचं आणि कामावर वेळेआधी पोहोचायचं. त्याने वहीत सुंदर अक्षरात लिहिलं: “नवी सुरुवात.”

त्या ओळीखाली त्याने आणखी एक ओळ लिहिली: “अलार्म पाच मिनिटं पुढे ढकलायचा नाही.”

ही काल्पनिक विनोदी कथा आहे. सोमवारला मात्र तिची पूर्वकल्पना दिलेली नव्हती.

पहिली तडजोड सकाळीच

अलार्म वाजला तेव्हा विनयने डोळे न उघडता विचार केला, “शरीराला विश्रांती देणंही शिस्तीचाच भाग आहे.” पाच मिनिटांनी त्याला पुन्हा तोच विचार पटला. तिसऱ्या अलार्मवेळी त्याने घड्याळ पाहिलं आणि विश्रांतीबद्दलचा सगळा आदर एकदम बाजूला ठेवला.

कपड्यांना इस्त्री नव्हती. त्याने कपाटातल्या सर्वांत कमी चुरगळलेल्या शर्टाला “आजचा निवांत पोशाख” असं नाव दिलं. डबा उचलला आणि दरवाज्यापर्यंत आला, तेव्हा पायात घरच्या चपला होत्या.

नवी सुरुवात होत होती; फक्त प्रत्येक पायरीला थोडी दुरुस्ती लागत होती.

घाईतली पिशवी

बसस्टॉपवर पोहोचल्यावर त्याला अभिमान वाटला. एवढ्या गोंधळानंतरही तो वेळेत होता. पिशवीतून डबा काढून पाहायची गरज नव्हती, पण त्याने पाहिला.

आत कालचं रिकामं डब्याचं भांडं होतं. आजचा भरलेला डबा स्वयंपाकघरात ठेवून त्याने धुवायची पिशवी उचलली होती.

त्याने घरच्या ग्रुपवर संदेश पाठवला: “डबा राहिला.”

उत्तर आलं: “तुझ्याकडचा रिकामा डबा तरी संध्याकाळी आण.”

या उत्तराने त्याच्या सोमवारच्या सगळ्या मोठ्या योजनांना एका भांड्याइतकं नेमकं उद्दिष्ट मिळालं.

जुना संदेश, नवा आनंद

कार्यालयात पोहोचल्यावर विनयने फोन पाहिला. “आज घरून काम करा” असा संदेश दिसताच त्याच्या चेहऱ्यावर आनंद पसरला. मग त्याने तारीख वाचली. तो गेल्या आठवड्याचा संदेश होता.

शेजारच्या सहकाऱ्याने विचारलं, “इतका आनंद का झाला?”

“मी क्षणभर खूप कार्यक्षम झालो होतो,” विनय म्हणाला. “घरून काम करण्यासाठी आधी कार्यालयात आलो.”

दोघे हसले. दिवस तिथून पुढे साधाच गेला.

संध्याकाळी विनयने वही उघडली. “नवी सुरुवात” ही ओळ खोडली नाही. खाली मात्र दोन छोट्या नोंदी केल्या: उद्याचे कपडे काढून ठेवायचे आणि योग्य डब्याची पिशवी उचलायची.

सोमवारने त्याला मोठं तत्त्वज्ञान दिलं नव्हतं. पण मंगळवारसाठी भरलेला डबा तयार होता.