मोबाईल आणि माणसाचं नातं: चार्जरभोवती जमलेलं घर

रविवारच्या दुपारी घरात एक गंभीर शोधमोहीम सुरू झाली. बाबांचा मोबाईल सापडत नव्हता. त्यांनी सोफ्याच्या उशा उचलल्या, वर्तमानपत्र हलवलं आणि शेवटी आईला विचारलं, “माझा फोन कुणी पाहिला का?”

आईने शांतपणे उत्तर दिलं, “ज्याच्यावरून तू मला हा प्रश्न विचारतोयस, तो कोणाचा फोन आहे?”

बाबांनी कानाला लावलेल्या फोनकडे पाहिलं. शोधमोहीम यशस्वी झाली होती; फक्त शोध सुरू होण्यापूर्वीच फोन सापडलेला होता.

घरातली नवीन बसायची जागा

ही काल्पनिक गोष्ट आहे, पण यातलं सॉकेट अनेकांना ओळखीचं वाटेल. पूर्वी खिडकीजवळची जागा हवी असायची. आता चांगली जागा म्हणजे चार्जर पोहोचेल तिथली जागा.

त्या दुपारी पाहुणे आले. चहाचा कप विचारण्याआधी पुतण्याने विचारलं, “इथे जलद चार्ज होतो का?” आजीला वाटलं, तो कुठल्या गाडीबद्दल बोलतोय. तिने चप्पल घालत उत्तर दिलं, “बसस्टॉप कोपऱ्यावर आहे.”

थोड्याच वेळात तिघे एकाच सॉकेटकडे पाहत उभे होते. एका फोनला चार टक्के, दुसऱ्याला दोन टक्के आणि तिसऱ्याला शंभर टक्के चार्ज होता. तरी तिसऱ्या फोनच्या मालकानेही जागा सोडली नाही. “पुढची तयारी,” त्याने कारण सांगितलं.

एकाच खोलीतला कौटुंबिक ग्रुप

सगळे बसल्यावर आईने विचारलं, “चहा कोणाला?”

कोणाकडून उत्तर आलं नाही. मग तिने तोच प्रश्न घरच्या ग्रुपवर टाकला. दोन जणांनी कपाचं चिन्ह पाठवलं. बाबांनी अंगठा दाखवला. आजीने आवाज दिला, “मला संदेश नको, चहा दे!”

यावेळी सगळे हसले. कुणी फोन बाजूला ठेवला, कुणी ग्रुपवर हसण्याचं चिन्ह पाठवलं. हसणंही दोन ठिकाणी सुरू होतं.

फोनचंही काम होतंच

पाहुणे निघताना आजीला दूर राहणाऱ्या नातीशी बोलायचं होतं. व्हिडिओ कॉल लावला आणि काही मिनिटांपूर्वी फोनची चेष्टा करणारी आजी पडद्यावरच्या चेहऱ्याशी गप्पा मारू लागली.

मग प्रश्न फोन चांगला की वाईट असा राहिला नाही. एकाच साधनाने जवळ बसलेल्यांकडे दुर्लक्षही करता येत होतं आणि दूर राहिलेल्याला जवळही आणता येत होतं.

चहाची दुसरी फेरी आली तेव्हा आईने ग्रुपवर संदेश टाकला नाही. तिने टेबलावर कप ठेवले. बाबांनी फोन खाली ठेवला आणि म्हणाले, “यावेळी प्रत्यक्ष उत्तर देतो. हो, मला चहा हवा.”

आजीने हसून विचारलं, “आणि तुझा मोबाईल कुठे आहे?”

बाबांनी आधी दोन्ही हात तपासले. मगच उत्तर दिलं.